ความสุขอยู่ที่ไหน
การที่เราได้มาสร้างสมอบรมทาน ศีลภาวนากันทุกอุโบสถ ก็เพื่อต้องการจะเอาไว้เป็นที่พึ่งทางใจ เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจ เป็นที่ระงับดับทุกข์ทางใจ เป็นที่จะทำให้จิตใจของเรานั้นเกิดความสุขความสงบเบิกบานใจ คนที่เกิดมาในโลกนี้ทุกคนก็หวังที่จะได้รับความสุขความสบาย ไม่มีใครอยากยุ่งยากลำบาก ไม่มีใครอยากเป็นทุกข์
ทุกคนปราถนาความสุขกันทั้งนั้นแต่ว่าความสุขมันอยู่ที่ไหน ? ถ้าเราทำใจไม่ได้เราจะพบความสุขหรือเปล่า
ทุกวันนี้ทุกคนก็มีทุกอย่างแล้ว แต่ยังไม่เจอความสุข มีเงินมีทองมีบ้านมีเรือนแล้ว แต่ก็ยังไม่พบความสบายใจ ยังมีแต่ความเดือดร้อน มีแต่ปัยหาอยู่ในตัวเองและครอบครัวทุกวันไป ทั้ง ๆ ที่มีทุกอย่างแล้ว เพราะใจของเขาขาดศีลสมาธิเพราะเขาไม่ได้มาปฏิบัติธรรม เขาไม่รู้วิธีทำใจให้เป็นสมาธิ
Continue reading →

บุญนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเองนอกจากเราจะทำบางคนคิดว่าทุกอย่างจะเกิดขึ้นเองเพียงแต่เราคอยเวลาสิ่งนั้นก้คงจะมาถึงความเป็นจริงบุญคอยเวลาไม่ได้ แต่เราต้องทำขึ้นจะเป็นวิธีใดก้ดีเราจะต้องทำให้เกิดขึ้นจากใจของเรานี่เรายังไม่มีอะไร เรายังไม่มีทาน ยังไม่เคยนึกถึงผลทานที่เราทำไว้ การที่เราไม่ได้นึกถึงผลทานที่ทำไว้นั้นแสดงว่าเราไม่มีทาน เมือ่นึกถึงแล้วก้มีผลทานเกิดขึ้นในใจเร นึกว่าเราได้ทำความดีไว้ เสียสละเอื้อเฟื้อเกื้อกูลไว้มากมาย
การระลึกถึงผลทานนั้นทำให้เราสบายใจ เมื่อทำแล้วจะนึกเมื่อไรก็นึกได้ทุกเวลา จะกินจะเกิดจะนั่งจะนอนก็นึกได้เพราะมันมีอยู่ในใจเรา แต่ถ้าหากว่าไม่ได้ทำเราจะนึกอย่างไรมันก็ไม่เกิดขึ้น มันนึกไม่ถึงมันนึกไม่ออกเพราะเราไม่ได้ทำไว้ในใจเรา
ศีลก็เช่นเดียวกัน ถ้าเราไม่เคยรักษาศีล ๕ ไม่เคยรักษาศีล ๘ เราไม่เคยทำไว้แต่อดีต จะนึกเมื่อไรก็นึกไม่ออกว่าเราเคยทำอะไรไว้ มันก็ไม่เกิดความสบายใจ ไม่เกิดความสุจใจเพราะนึกไม่ออก จะกินจะเดินจะนั่งจะนอนหรือจะอยู่ที่ใดก็นึกถึงทานนึกถึงศีลเราได้นึกเมื่อใดก็รู้ว่าเรารักษาศีลไว้กี่วัน รักษาศีลกี่ข้อ ศีล ๕ ก็ดี ศีล ๘ ก็ดี รักษาไว้กี่พรรษากี่อุโบสถ
Continue reading →

คนเราเมื่อตอนเป็นเด็กก็คิดอย่างหนึ่ง คิดตามประสาเด็ก ก็ไม่คิดว่าคนโตจะเป็นอย่างไร พอเราเป็นหนุ่มเป็นสาวก็คิดอย่างหนึ่ง พอแก็คิดอีกอย่างหนึ่ง พอจะตายก็คิดอีกอย่างหนึ่ง เรียกว่า คิดไม่ถึง

ตอนเป็นเด็กเราก็คิดไม่ถึงคนโต
ตอนโตเราก็คิดไม่ถึงคนแก่
ตอนแก่เราก็คิดไม่ถึงคนตาย
ตอนมีก็ไม่ได้คิดถึงคนจน
ตอนไม่ป่วยก็ไม่ได้คิดถึงคนป่วย
ตอนไม่ป่วยก็ไม่ได้คิดถึงคนตาย
ใจคนเราจึงไม่ได้พิจารณา ถ้าเรามีปัญญาพิจารณาเหตุผลทุกอย่าง ๆ มันก็จะมีการปลงใจ มีการทำใจและรงับใจได้ บางคนเสียใจนึกว่า “ ชีวิตเรามันไม่ดีคนเดียว…ชีวิตเราตกต่ำคนเดียว..ทำไมเราจึงอาภัพคนเดียว ?…ทำไมเราจึงลำบากยากจยคนเดียว ?… ทำไมเราจึงเป็นโรคคนเดียว ?”
เขาไม่ได้คิดว่า “ทุกคนจะต้องเป็นอย่างเราเหมือนกัน คนที่เป็นมากกว่าเราก็มี คนที่จนมากกว่าเราก็มี คนที่เจ็บกว่าเราก็มี…คนที่ลำบากมากกว่าเราก็มี”

Continue reading →