ธรรมะอยู่ที่ไหนศิษย์รัก

“ธรรมมะอยู่ที่คำสอน”

ไม่ใช่ ธรรมมะอยู่ที่ต้นไม้

“ธรรมะอยู่ที่ยอดไม้”

ไม่ใช่ ธรรมะอยู่ที่พื้นดิน

“ธรรมะอยู่ที่ก้อนหิน”

ไม่ใช่ ธรรมะอยู่ที่ปุยเมฆ

“ธรรมมะอยู่ที่ยอดเมฆ”

ไม่ใช่ ธรรมะอยู่ที่ก้นเหว

“ธรรมะอยู่ที่ ก้อนหินที่อยู่ระหว่างหุบเหว”

ไม่ใช่ ธรรมะอยู่ที่ตุ๊กแก

“เฮ้ยยยยยย  ท่านอาจารย์ ท่านคิดอะไรได้ท่านก็ว่าเป็นธรรมะ นี่ท่านจะสอนอะไรเนี่ย”

“เราคงสอนท่านไม่ได้หรอก เพราะท่านก็รู้แล้วนี่”

ธรรมะคือธรรมชาติ

รู้จักธรรม เข้าใกล้ธรรม เข้าใกล้พุทธองค์

ในธรรมชาตินั้นล้วนแต่มีปัญหา ไม่ว่าสังคม หรือเรื่องอะไรก็ตาม แล้วสิ่งที่เอามาแก้ปัญหาล่ะ?? คืออะไร

หรือว่าคือเทพเจ้า พระนู่นพระนี่ พระนั่น อิทฤทธิ์เหนือจินตนาการ ขอได้แล้วจะสมหวัง นั่นคือความศักดิ์สิทธิ์ สุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดด

หาเงินไม่ได้ ขอเทพ บูชา นั่นนู่นนี่ แล้วยังไง ถ้าดีก็ดี ถ้าไม่ดี ก็ค่อยหาเทพองค์ใหม่

สิ่งที่แก้ปัญหาทั้งปวง นั้นคือปัญญา ดั่งที่ตถาคตได้ตรัสรู้ แก้ปัญหาชีวิตได้ นั่นคือปัญญา

ทางแห่งปัญญานั้นต้องมีสติ ต้องมีความคิด

จะขอก็ได้ไม่ว่า งั้นเอาเทวรูปมาทุบให้แตก แตกแล้วแตกอีก กลายเป็นผงธุลี สุดท้ายแล้วมันก็คือธาตุตามธรรรมชาติเท่านั้น

เอาวะ ถ้ามึงขอความสำเร็จ ความเจริญกับเทวรูปได้ กูก็จะขอกับปูนที่มันกระเทาะที่หน้าบ้านกูได้เหมือนกัน

ก็ “มึงมีเทพเจ้าของมึง กูมีพระธรรมของกู”

พ่อค้าวานิช ค้าขายซึ่งชีวิต นั่นคือขายปลาเผา หอยแครงลวก ลวกหอยทั้งเป็น สดๆ ใหม่ๆ ให้ลูกค้าได้กินของดีๆ

บาปนั้นแน่นอน ขายของกิน ขายชีวิต ผิดศีลข้อ1 ปาณาฯ

ตัดบาปออกไปก่อน เอาเรื่องกรรมก่อน กรรมคือการกระทำ เอากรรมดีก่อน

กรรมดีของเขาคือ ใช้ของสดมาทำให้ลูกค้ากิน ผลดี หรือ ผลของกรรมดีนั้นคือลูกค้าชอบ ซื้อสัตย์กับลูกค้า

กรรมไม่ดีคือ การเอาสัตว์โลก มาฆ่าให้ตายโดยการลวกน้ำร้อนทั้งเป็น

นี่มันเป็นบาปนะนี่!!!

ถ้าอย่างนั้น บริบทของสังคมกับบริบทของศาสนา มันแย้งกัน

แล้วทำไมทำบุญใส่บาตรต้องใส่แต่ของดีๆ ให้พระฉันแต่สิ่งดีๆ เราก็ฆ่ามันเพื่อเอาบุญ เพื่อถวาย

กรรมที่พ่อค้าทำไว้มันมีผลของมันอยู่แล้ว แต่เรื่องบาปกับบุญนี่มันเหนือความคาดหมายมันคงอยู่ที่จะคิดเอา

ถ้าบุญคือ “ชื่อของความสุข”

พ่อค้าคนนั้นคงมีความสุขมาก กับกำไร แล้ววาจาของลูกค้าที่บอกมาว่า “หอยสด ปลาสด อร่อยมาก” แล้วก็ให้เงินมา เป็นค่าตอบแทน

ได้เงิน ได้คำชม ได้ความสุข

นี่มันคือบุญหรือเปล่า?

เราสงสัยไหมว่า ธรรมะคืออะไร อะไรคือธรรมะ

ไม่รู้ว่าข้อความต่อไปนี้จะจริงหรือไม่จริง ถูกหรือไม่ถูก แต่มันก็น่าสนใจดีเหมือนกัน

“ธรรมะคือธรรมชาติ ศาสนาพุทธสอนให้เข้าใจธรรมะ ศาสนาพุทธสอนให้เข้าใจธรรมชาติ”

ถ้าเป็นความหมายที่ผมคิด ผมมองว่าพุทธสอนให้เห็นความเป็นไปของธรรมชาติ เช่น “เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป” มันเป็นความเป็นไปของธรรมชาติ มันเป็นสิ่งที่ผมคิดแล้วคิดอีก ก็ยังหาอะไรมาแย้งไม่ได้เลย หรือว่ามันเป็นวิทยาศาสตร์ที่บริสุทธิ์

แม้กระทั่งเรื่องที่ไม่ให้ยึดติดกับตัวตน ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็แล้วแต่ บุคคล หรือวัตถุ เมื่อมาคิดไปเรื่อยๆแล้ว มันก็จริงนะ ทุกสิ่งมันเปลี่ยนแปลงไปตามอาการของมัน ตามเหตุและปัจจัย

แล้วเรื่องเหนือธรรมชาติล่ะ เราจะอธิบายได้ไหม?

เดี่ยวคราวหน้าผมจะมาเสนอมุมมองของผมในเรื่องนี้นะครับ

ในชั่วหนึ่งลมหายใจคุณคิดอะไรบ้าง??

อาจจะตอบว่า “จะบ้าเหรอ !! ใครจะไปคิดทัน”  แต่ก็หาคิดได้ไม่ ว่าที่ตอบนั่นน่ะใช้เวลาคิดยังไม่ชั่วกระพริบตาด้วยซ้ำ

มองอะไรก็เป็นธรรม มันเป็นยังไง
มันก็คงไม่มีอะไร เห็นแมวมันก็คือแมว เห็นหมามันก็คือหมา เห็นตึกมันก็คือตึก ซึ่งมันเป็นตามสภาพเช่นนั้น มันก็คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้ ดังนิทานเก่าแก่ได้เล่าว่า มีพระอาจารย์รูปหนึ่ง เอากาน้ำดินเผาวางไว้ที่โต๊ะแล้วถามศิษย์ว่า “สิ่งนี้คืออะไร” แน่ล่ะ บรรดาศิษย์ทั้งสามคนก็ต่างตอบว่า “กาน้า” ต่อมาเมื่ออาจารย์ทุบกาน้ำนั้นจนแตกก็ถามต่อว่า “แล้วทีนี้เห็นเป็นอะไร” คำตอบมันก็ต่างกัน แต่มองเป็นธรรมได้ คิดเป็นธรรมได้ทั้งสิ้น

ศิษย์คนแรก “ที่จริงแล้วมันก็เป็นแค่ดินที่เอามาปั้นขึ้นรูปเป็นกาน้ำนี่เอง ศิษย์เห็นว่าเป็นเช่นนี้ท่านอาจารย์”

ศิษย์คนที่สอง “ข้าพเจ้าเห็นว่ามันไม่ได้มีประโยชน์ เพราะมันเป็นกาน้ำที่แตกเช่นเดียวกับชีวิตมนุษย์เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป”

ศิษย์คนที่สาม “จะเห็นอะไรได้ล่ะท่านอาจารย์ ก็เห็นกาน้ำที่แตก ถ้าท่านทุบมันอีกครั้ง มันก็จะเป็นกาน้ำที่แตกแล้วแตกอีก มันก็เท่านั้นเอง”

แล้วศิษย์ทั้งสามและอาจารย์ก็หัวเราะพร้อมกัน

ไม่ว่าบรรดาศิษย์ทั้งสามจะคิดยังไง ก็เกิดเป็นธรรมทั้งสิ้น เป็นธรรมชาติทั้งหมด ศิษย์คนแรกอาจจะคิดในทำนองว่า มันคืออะไรเริ่มต้นยังไง คนที่สองก็คิดเชื่อมโยงกับหลักอนิจจัง คนที่สามนี้มองผิวเผินเหมือนไม่คิดอะไร แท้จริงเขาอาจจะไม่ยึดติดกับอะไรก็ได้

ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเรา

นี่คือคำสอนง่ายๆ ของตถาคต แล้วเราลองคิดดูดีๆว่ามันคืออะไร

คำสอนนี้สอนถึงพระธรรม สิ่งใดๆก็แล้วแต่ อย่ายึดติด

ความศักดิ์สิทธ์นั้นไม่ได้อยูที่พระพุทธรูป  ถ้าพิจารณาให้ดีพระพุทธรูปนั้นก็สร้างมาจาก ธาตุทั้ง4 ดิน น้ำ ไฟ ลม แล้วจะมีความศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร

เคยขอพรกับรูปปูนปั้นไหม เขาให้อะไรกับเรา แต่เราเอาความสบายใจเข้าว่าทำอย่างนี้มันสบายใจนะ ทำอย่างนั้นมันสบายใจนะ นึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ของกรวดหินดินทราย

แล้วทำไมเราไม่เคยคิดถึงคำสอนล่ะ ไม่ใช่ว่าไหว้พระขอพร แต่ตัวเองทำชั่ว แล้วจะขอพรเพื่ออะไร

อย่าขอพร ขอความศักสิทธิ์จากพระพุทธรูปเลย แต่อยากให้รำลึกถึงคุณความดีของพระพุทธเจ้า ลำลึกถึงพระธรรม ถ้าท่านเห็นพระธรรมแล้ว พรอันใดก็ไม่ศักสิทธิ์เท่าหรอก

ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาลกินเจ ซึ่งข้าพเจ้าคิดว่าหลายๆครอบครัวก็คงจะกินเจกันบ้างแล้ว แต่มันก็มีคำถามว่า การกินเจนั้นได้บุญจริงหรือ แล้วเรากินเจเพื่ออะไร

ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนเลยว่านี่เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของข้าพเจ้าเท่านั้น ซึ่งข้าเจ้าเองก็ไม่ได้แตกฉานเรื่องการกินเจอะไรมากมาย แต่ก็คิดและพิจารณาได้อยู่ฏ้ตามรอยหยักน้อยๆของสมองนั่นแหละนะ

การกินเจนั้น ทั้งเขาว่าทั้งหลักฐานมันชี้ชัดเจนว่ามาจากเมืองจีน เป็นทั้งประเพณี ความเชื่อ ความศรัธทา เป็นกุศโลบายให้คนทำความดี ไม่เบียดเบียนชีวิต ได้บุญได้กุศล

หากเราคิดวิเคราะห์อย่างคนธรรมดา การกินเจ นี่ก็ดีนะอย่างน้อยๆถ้าว่ากันตามตรงว่ากันแบบวิทยาศาสตร์คือ เราได้กินผักเราได้ไฟเบอร์ระบบขับถ่ายของเราก็จะดีขึ้น และผักบางชนิดก็มีคุณประโยชน์ในแง่ของสมุนไพรอีกต่างหากเข้าลักษณะว่า กินเป็นยา

Continue reading →