หลายวันก่อนผมโทรไปหาแม่ยาย หลังจากที่ได้เลิกรากับลูกสาวเขาไปเป็นปี ผมก็โทรไปถามเรื่องทั่วไป ว่าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือเปล่า แต่ผลที่ได้คือ
” มึงโทรมาทำไม ตัดแล้วคือตัด จบแล้วคือจบ ไม่ต้องโทรมาอีก”
อันที่จริงผมก็จะโทรไปถามว่าลูกสาวผมเป็นยังไง แต่เขาก็ไม่ฟังด่าอย่างเดียว อธิบายยังไงก็ไม่ฟัง เขาก็ยังเข้าใจเราผิดมาตลอด แต่เราก็รู้อยู่แก่ใจว่าเราไม่เคยได้ทำอย่างที่เขาด่าเราเลย กลับกลายเป็นที่ลูกสาวเขานั่นแหละที่สร้างเรื่องใส่ไข่ให้เราเดือดร้อน ให้พ่อแม่เขาเกลียดเรา ก็ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร
แต่ถึงอย่างไรก็ดี เราก็ยังแคร์ ยังคิดถึงเขา เพราะเรายังเคารพรักเขาอยู่ พอมาโดนแบบนี้ก็มาคิดมาก ว่าทำไมเขาไม่แคร์เราบ้าง ทำไมไม่รู้สึกถึงเราบ้าง ทั้งๆที่เราก็คิดดี ทำดี กับเขา ผมเก็บมาคิดมาก จนนอนไม่หลับไปหลายคืน
แต่ตอนเวลาที่สงบๆ ลองคิดไตร่ตรองให้มากขึ้น เลยมีความคิดขึ้นมา
” การที่เขาจะไม่แคร์เรา ไม่สนใจเรา มันก็เป็นเรื่องของเขา ทางของเขา กลับกลายเป็นเราที่เอาเรื่องของเขาทางของเขามาคิดให้มันเป็นทุกข์ ทั้งๆที่ยังมีอีกหลายคนที่ให้เราแคร์โดยที่เราไม่เป็นทุกข์ เช่น พ่อ แม่ แล้วทำไมเราถึงต้องแคร์กับคนที่ทำให้เราเป็นทุกข์ด้วยเล่า”
นำไปพิจารณาและเลืิอกใช้ดูครับ
