ความสุขอยู่ที่ไหน
การที่เราได้มาสร้างสมอบรมทาน ศีลภาวนากันทุกอุโบสถ ก็เพื่อต้องการจะเอาไว้เป็นที่พึ่งทางใจ เป็นที่ยึดเหนี่ยวทางใจ เป็นที่ระงับดับทุกข์ทางใจ เป็นที่จะทำให้จิตใจของเรานั้นเกิดความสุขความสงบเบิกบานใจ คนที่เกิดมาในโลกนี้ทุกคนก็หวังที่จะได้รับความสุขความสบาย ไม่มีใครอยากยุ่งยากลำบาก ไม่มีใครอยากเป็นทุกข์
ทุกคนปราถนาความสุขกันทั้งนั้นแต่ว่าความสุขมันอยู่ที่ไหน ? ถ้าเราทำใจไม่ได้เราจะพบความสุขหรือเปล่า
ทุกวันนี้ทุกคนก็มีทุกอย่างแล้ว แต่ยังไม่เจอความสุข มีเงินมีทองมีบ้านมีเรือนแล้ว แต่ก็ยังไม่พบความสบายใจ ยังมีแต่ความเดือดร้อน มีแต่ปัยหาอยู่ในตัวเองและครอบครัวทุกวันไป ทั้ง ๆ ที่มีทุกอย่างแล้ว เพราะใจของเขาขาดศีลสมาธิเพราะเขาไม่ได้มาปฏิบัติธรรม เขาไม่รู้วิธีทำใจให้เป็นสมาธิ

การที่เขาไม่รู้จักควบคุมใจให้มีทานศีลสมาธินั้นเขายิ่งฟุ้งซ่าน เขาจึงคิดมาก เขาจึงวุ่นวายมากเขาจึงไม่พบความสุขที่แท้จริง แต่ถ้าเขาฉลาดสักหน่อยหนึ่ง เขาหันหน้าเข้าหาธรรมะ เข้ามาสวดมนต์เข้ามาภาวนา เข้ามาใกจิตให้เป็นสมาธิ เขาก็จะพบความสุขที่อยู่เหนือวัตถุทั้งปวง การที่พวกเราเข้ามาอบรมศีลธรรมก็เพื่อต้องการให้ใจนี่สงบบ้างให้ใจของเรานี่รู้จักละสิ่งสมมุติ ให้มันทิ้งโลกสมมุติไปบ้าง ให้มันไปสู่โลกวิมุตติ
คนที่สู่โลกวิมุตตินั้นหมายความว่า ทำใจให้พ้นจากความห่วง ความผูกพัน ความเสียดาย อาลัยอาวรณ์สิ่งที่จะต้องจากหรือเสียไป คนเราเมื่อมีความห่วงความรักความกังวลก็เกิดความเสียดาย เกิดความปกป้องรักษา เมื่อเกิดอย่างนั้นแล้วก้เกิดความไมสบายใจ เกิดความทุกข์ใจ มันก็ทุกข์ขึ้นมาในใจของคนได้ทั้ง ๆ ที่มีมากเพราะมีมากมันเสียดายมาก มีมากมันห่วงมาก ถ้ามีแล้วเราไม่เสียดายก็ไม่เป็นทุกข์ แต่คนเรามีแล้วมันตัดยาก
เรามีลูกสักคน จะตัดลูกว่าไม่ใช่ลูกเราก็ตัดไม่ได้ เรามีภรรยาสักคนจะตัดว่าภรรยาไม่ใช่ภรรยาเราก็ตัดไม่ได้ เรามีสามีสักคนจะตัดสามีว่าไม่ใช่สามีเราก็ตัดไม่ได้

เป็นตายร้ายดีมีเรื่องราวอะไรเราก็ต้องห่วงต้องกังวล ยิ่งมีลูกมีหลานมีแก้วแหวนเงินทองมีทรัพย์มากเราก็เป็นห่วงมาก เสียดายกลัวคนื่นจะมายื้อแย่ง กลัวคนอื่นจะมาทำลาย
การที่กลัวคนอื่นจะมายื้อแย่งจะมาทำงายให้เสียหายไปนี่เราเกิดเป็นทุกข์เกิดความเสียหาย ครั้นจะเอามาติดตัวเรามันก็ไม่มีติดตัวเรา จะเอามาติดใจเรามันก็ไม่ติดใจเรา มันก็เลยต้องเป็นห่วง ต้องคอยดูคอยแล ต้องคอยเฝ้ามองคอยหวงแหน เกิดความไม่สงบใจ เมื่อเราปลงไม่ได้ตัดไม่ได้มันก็เกิดความไม่สงบ เมื่อไม่ก็เกิดความวุ่นวายจิตใจ
แล้วเราจะทำอย่างไร ?
เราก็ต้องมาศึกษาธรรมะมาแก้ใจเราใหม่ มาแก้ใจเราว่า
“อะไรมันจะมีก็มีอยู่แล้ว
อะไรจะเสื่อมมันก็ต้องเสือมอยู่แล้ว
อะไรจะหมดไปก็เป็นไปของมัน
เมื่อเกิดขึ้นมามันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงได้
เราจะไปยึดว่าอันนี้เป็นของเราตลอดไปไม่ได้”
ก็ต้องมาหัดทำใจ ทุกสิ่งทุกอย่างเราก็ต้องใช้การฝึก แล้วในไม่ช้าเราก็จะทำได้